|
Historische voorbeelden laten zien dat steden wel degelijk
een sterke identiteit aan beelden kunnen ontlenen (Eiffeltoren; Vrijheidsbeeld,
triomfbogen), In deze tijd krijgt kunst zelden zo'n centrale plaats in het
stadsbeeld. Veel kunstenaars geven ook zelf de voorkeur aan een bescheiden
schaal en maat. Het waterpark is een oase van rust, meditatie en verwondering. De ambiance nodigt uit tot vertraging en onthaasting. Aan de andere kant van het scherm ligt een concentratiepunt van haast, gejaagdheid, stress en irritatie. Het zijn werelden van verschil die elkaar even raken. De automobilist wordt nieuwsgierig naar wat zich achter het scherm afspeelt. Hoe vaker hij de scene bij Delfgauw ziet, hoe meer jaloers hij wordt op de wandelaars, roeiers of schaatsers. De mensen in het park zien een merkwaardige film aan zich voorbijtrekken: onophoudelijk voortrazende auto's met op de achtergrond een Gezicht op Delft. Adriaan Rees vindt dat tegenstellingen in het landschap
niet moeten worden verdoezeld, maar juist geopenbaard en geaccentueerd.
De zogenaamde ecologische zone is een kunstmatig gecreeerde groene ruimte
die zijn oorsprong niet zozeer vindt in ecologische overwegingen maar die
voortvloeit uit wettelijke normen omtrent geluidhinder. Dicht tegen een
snelweg aan mag niet worden gebouwd. Adriaan Rees laat zien wat er aan
de hand is. En dan zal blijken dat het confrontatielandschap van snelweg
en waterpark een grote schoonheid in zich draagt. |
| changing the speed, 1997 - 2004 | ||
![]() |
||